Legendy National Hockey League: Al MacInnis
[12/08/2008 | nhl.com.pl]
-
Al MacInnis był jednym z niewielu zawodników, którego strzał z linii niebieskiej mógłby Cię zabić – mówił niegdyś bramkarz
John Vanbiesbrouck. Nigdy nie zanotowano ofiar śmiertelnych po uderzeniach MacInnisa, ale w słowach byłego bramkarza New York Rangers niewiele było przesady. Czymś, co wyróżniało byłego obrońcę Calgary i St.Louis było piekielnie mocne uderzenie spod linii niebieskiej. Choć był defensorem kompletnym i wybitnym, kibice zawsze będą pamiętali go głównie z potężnych strzałów, pędzących niekiedy z prędkością ponad 100 mil na godzinę [około 160 km/h]. Do historii przeszło powiedzenie byłego bramkarza St.Louis Blues
Mike'a Liuta. W jednym ze spotkań, po strzale MacInnisa , bramkarz Nutek został uderzony w głowę upadając na lód. Jednocześnie po raz pierwszy zdarzyło się, aby maska bramkarza została rozerwana. Liut powiedział później "można wyróżnić silne uderzenie, a także silne uderzenie Ala MacInnisa".
– To był strzał, dzięki któremu dostałem szansę. Niektórzy zawodnicy mają jakiś atut, który pozwala im grać bardzo dobrze. Część ma talent do strzelania goli. Część znakomicie jeździ na łyżwach. Jeszcze inni mają potężny strzał. Ten ostatni element był ze mną przez cała karierę – mówił MacInnis, który siedem razy wygrywał rywalizację na najsilniejsze uderzenie w konkursie umiejętności [Skills Competition] podczas Meczu Gwiazd NHL.
Jeden z najlepszych obrońców w historii NHL urodził się i dorastał w malutkiej miejscowości Port Hood, w prowincji Nowa Szkocja. Już jako mały chłopiec pasjonował się hokejem, ćwicząc uderzenia na jednej ze ścian budynku w swojej posiadłości. Całą swoją juniorską karierę, począwszy od 1980 do 1983 roku, spędził w zespole Kitchener Rangers. Calgary Flames zauważyli w nim zawodnika, na którym będą mogli oprzeć skład w przyszłych latach. Płomienie wybrały MacInnisa w drafcie w pierwszej rundzie [z numerem 15], w 1981 roku. W tym samym roku, 18-letni wówczas hokeista rozegrał dwa spotkania w barwach Flames. Kolejne dwie kampanie występował zarówno jako gracz Kitchener, jak i Calgary. W 1982 roku Rangers zdobyli Memorial Cup. Rok później popularny "Chopper" został uznany najlepszym obrońcą Ontario Hockey League. Tak zakończyła się wspaniała przygoda z juniorską karierą, a rozpoczęło się prawdziwe wyzwanie jakim była gra w NHL.
Z początku sezonu 1983/1984, MacInnis szlifował swoje umiejętności w zespole Colorado Flames [CHL], ale w późniejszym czasie ostatecznie dołączył do Calgary Flames. Podczas trzynastu sezonów w klubie z Alberty, zapracował sobie na status legendy. Niemal z każdym kolejnym rokiem poprawiał wysokie osiągnięcia punktowe, a rekordowy pod tym względem okazał się sezon 1990/1991. Jako jeden z pięciu obrońców w historii NHL, przekroczył w nim granicę 100 punktów [dokładnie 103 oczka]. Wspomniany wyczyn udało się osiągnąć tylko takim gwiazdom jak
Bobby Orr,
Denis Potvin,
Paul Coffey i
Brian Leetch. W barwach Calgary, MacInnis ośmiokrotnie wystąpił w Meczu Gwiazd NHL. Co ważniejsze, był ojcem zwycięstwa zespołu z Kanady i poprowadził swój team do zdobycia pierwszego w historii Pucharu Stanley'a [1989 rok]. Podczas pamiętnych playoff zdobył siedem goli i 24 asysty, w 22 grach. Został jednocześnie pierwszym w historii defensorem, który uzbierał najwięcej punktów w jednych rozgrywkach posezonowych. W 1994 roku MacInnis został oddany do St.Louis Blues, a odchodząc był rekordzistą Flames pod względem rozegranych meczów [804], asyst [609] i punktów [822].
Kiedy MacInnis przychodził do St.Louis w składzie Nutek były m.in. takie gwiazdy jak
Brett Hull,
Brendan Shanahan,
Curtis Joseph,
Peter Stastny czy
Craig Janney. Jednym z głównych motywów, dla których obrońca Calgary zgodził się na oddanie do St.Louis była żywiołowa publiczność w hali Blues i mocna drużyna. – To był jeden z głównych powodów, dla których przyszedłem tutaj w 1994 roku. Pełne i entuzjastyczne Kiel Center [ówczesna hala zespołu z St.Louis – dop.red.]. To było coś ekscytującego i coś co dawało energię. Wtedy mieliśmy naprawdę dobry zespół – wspominał zawodnik. Wprawdzie MacInnis w żadnym z sezonów nie zbliżył się już do granicy 103 zdobytych punktów, jednak przez lata był czołowym obrońcą Blues. W 1999 roku, po raz pierwszy w karierze, został uznany najlepszym obrońcą ligi zdobywając James Norris Trophy. Jednocześnie pełnił ważną rolę mentora dla młodszych zawodników. Z warsztatu bardziej doświadczonego kolegi czerpali chociażby
Chris Pronger czy
Barret Jackman. – Spójrzcie na jago karierę i to co prezentował w Calgary, a także w St.Louis. Wygrał Conn Smythe Trophy, James Norris Trophy. Nie ma najmniejszych wątpliwości, że zasługuje na to by być członkiem hokejowej Galerii Sław – mówił niedawno Pronger. MacInnis zakończył karierę dziewiątego września 2005 roku. Pod koniec występów w NHL zmagał się z urazem lewego oka, które wspomagane było specjalistycznymi soczewkami. Ostatnie trzy mecze rozegrał we wrześniu 2003 roku, ale ze względu problemów z widocznością lekarz zakazał mu uprawiania hokeja. Dziewiątego kwietnia 2006 roku klub z St.Louis zastrzegł numer 2, z jakim występował gracz, a pod dach hali powędrował specjalny banner upamiętniający zawodnika. Obecnie MacInnis pełni funkcję wiceprezydenta St.Louis Blues.
Do licznych sukcesów byłego obrońcy Nutek należy m.in. 15-krotny udział w All-Star Game. Zajmuje on trzecie miejsce wśród obrońców NHL z największą liczbą goli, asyst i punktów. Podczas swojej wspaniałej kariery strzelił 340 goli i zanotował 934 asysty, w 1416 spotkaniach. Jego dorobek w playoff sięga 177 meczów i 160 punktów [39G, 121A]. Do największych sukcesów MacInnisa na arenie międzynarodowej należy zdobycie złotego medalu na olimpiadzie w Salt Lake City [2002] i zwycięstwo w Canada Cup [1991]. Warto zaznaczyć, że osiągnął sukces będąc z daleka od nowinek technicznych. Przez całą karierę, począwszy od gier na szkolnym lodowisku aż do kariery w NHL, używał typowego drewnianego kija. W 2007 roku MacInnis został czołonkiem Hokejowej Galerii Sław. Razem z nim, tym zaszczytnym wyróżnieniem nagrodzeni zostali tak wybitni gracze jak
Mark Messier,
Ron Francis i
Scott Stevens.
Dominik Jelonek
Fotografia pochodzi ze strony: nhl.com
Archiwum Legend National Hockey League
[12/08/2008] Al MacInnis
[11/08/2008] Peter Stastny
[23/02/2008] George „Punch” Imlach – kto nie z nim, ten przeciw niemu
[23/11/2007] Larry Robinson
[08/11/2007] Stan Mikita - gracz kompletny
[07/01/2007] Maurice Richard - Rakieta na lodzie
[22/12/2006] Ray Bourque
[08/07/2006] Steve Yzerman - Kapitan
[12/04/2006] Luc Robitaille – numer 171
[07/01/2006] Scott Stevens - playoff to wojna
[21/11/2005] Brett Hull
[30/10/2005] Pat LaFontaine
[27/08/2005] Dick Irvin
[14/07/2005] Jari Kurri
[13/07/2005] Michel Goulet
[25/06/2005] Gordie Howe
[19/06/2005] Terry Sawchuk
[11/06/2005] Wiaczesław Fietisow
[17/05/2005] Phil Esposito
[30/04/2005] Georges Vezina
[27/04/2005] Patrick Roy
[23/04/2005] Marcel Dionne
[20/04/2005] Bobby Orr
[20/04/2005] King Clancy
[20/04/2005] Jean Beliveau
[20/04/2005] Sid Abel
[18/04/2005] Mario Lemieux
[18/04/2005] Wayne Gretzky
